KOŚCIÓŁ  p. w. PODWYŻSZENIA ŚW. KRZYŻA


Kościół został dobudowany do klasztoru od strony północnej, w miejsce rozebranych cel zakonnych, w latach 1752-1776. Po kasacie bernardynek (1781 r.) przekazano go bernardynom w 1789 roku.  Kościół jest orientowany, murowany z cegły i kamienia, jednonawowy. Posiada krótkie, prostokątne prezbiterium, przesunięte z osi kościoła na południe. Przy prezbiterium od południa przylega zakrystia, a od północy kaplica Miłosierdzia Bożego i Matki Bożej Bolesnej. Do nawy od strony zachodniej przylega kruchta, a nad nią wznosi się wysunięty do wnętrza nawy chór muzyczny, który wsparty jest na szerokim łuku - dawniej służył jako oratorium dla sióstr.

Kościół pokrywa dach dwuspadowy, podzielony na trzy fragmenty ze względu na zróżnicowaną wysokość kalenicy, która jest wyższa nad nawą kościoła. Nad dachem chóru muzycznego wznosi się ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę, z latarnią nakrytą dachem spadowym. Wieżyczka ta dobudowana jest w 1853 roku. Całość dachów pokryta jest blachą miedzianą w 1993 roku.
Elewacje: wschodnia i zachodnia są otynkowane, gzymsem oddzielone od szczytu. Szczyty trójkątne z wnękami, w których umieszczony jest krucyfiks. We wschodniej elewacji,  poniżej wnęki znajduje się wydłużone okienko.
Ściana kruchty i chóru muzycznego od strony północnej jest symetryczna, trzyosiowa. Na osi głównej znajdują się drzwi wejściowe, zamknięte lekkim łukiem. Bezpośrednio nad nimi wnęka, a w niej tłoczona w blasze monstrancja - znak, że w kościele znajduje się wieczysta adoracja (blachę z monstrancją wykonał Zdzisław Schab;  w tym miejscu została umieszczona w 2001 roku). Nad nią znajduje się następna wnęka, a w niej figura Niepokalanej - Patronki Zakonu. W ścianie obok drzwi wejściowych, nisko nad ziemią znajdują się dwa okienka oświetlające kruchtę, a  nad nimi dwa prostokątne okna chóru organowego.

Kruchta. Na ścianie zachodniej znajdują się cztery epitafia wmurowane tutaj w 1954 roku  (dotychczas były w kaplicy Miłosierdzia Bożego).  Epitafia rodziny Mokronowskich, które  Stanisław i Maria z Sanguszków poświęcili swoim dzieciom:  Elżbiecie-Barbarze, Józefie-Róży,  i Hieronimowi.  Czwarte epitafium poświęcone jest Wacławowi Krzeszowi z Męciny, chorążemu sanockiemu, a ufundowała go Magdalena Kotowska, jako dowód „ogromnej miłości ku mężowi".  Na południowej ścianie kruchty znajdują się w środku drzwi i schodki zejściowe do krużganku dolnego, a obok drzwi na ścianie zawieszone są  obrazy: bł. Szymona (z lewej) i św. Jana z Dukli (z prawej).  Na wschodniej ścianie kruchty znajduje się obraz Pana Jezusa Miłosiernego w treści nawiązujący do objawień Miłosierdzia świętej s. Faustyny Kowalskiej. Obraz namalowała s. Alicja Lubaszewska, Felicjanka, w 1958 roku, a nad jej pracą czuwał profesor Lubecki, dyrektor Muzeum Diecezjalnego w Przemyślu.
Ważnym elementem kruchty jest kropielnica, wykonana z czarnego marmuru, w stylu barokowym z XVII wieku. Nad kropielnicą jest umieszczona tablica, której treść mówi o przywileju wieczystej adoracji Najświętszej Eucharystii dla tego kościoła;  przywilej jest wystawiony w 1960 roku. Nad tablicą znak: MILENIUM - Dwutysięcznego Roku.

Chór organowy. Dawniej pełnił funkcję oratorium dla zakonnic, które w tym miejscu gromadziły się na wspólnotowe i prywatne modlitwy. W 1967 roku to miejsce udostępniono wiernym. W tym celu wykonano schody rozpoczynające się na parterze korytarza zachodniego. Jego podłogę wyłożono parkietem, wymieniono balustradę, a uzyskaną przestrzeń zastawiono krzesłami. W ten sposób uzyskano więcej miejsca dla wiernych uczęszczających na nabożeństwa.

Instrument organowy. Pochodzi on z 1882 roku. Został wykonany przez sądeckiego organmistrza Jana Grocholskiego. Inicjatorem zakupienia organów był o. Felicjan Fierek, przełożony klasztoru tarnowskiego. Zakupił go z ofiar wiernych. Kronika informuje o licznych pracach konserwatorskich jakim poddany był instrument. W 1910 roku renowację przeprowadził Piwoński z Tarnowa,  w 1924 - Bartłomiej Ziemiański ze Szczyrzyca, wówczas to zakupiono dwa głosy: salicjonał i pryncypał. W 1954 roku gruntowny remont przeprowadził Ryszard Franke z Rybnika, a w 1958 roku gruntowną restaurację przeprowadził Siodlarz; wyremontowane organy odbierał profesor KUL-u ks. Jan Chwałek, który stwierdził, że remont przeprowadzony został gruntownie, a organy mogą jeszcze służyć długie lata. Od 1972 roku organy posiadają trakturę pneumatyczną. Po raz ostatni Lech Skoczylas z Krakowa przeprowadził konserwację organu w 2001 roku.