PIERWOTNY KOŚCIÓŁ I KLASZTOR


1459 – Bernardyni wpisują się na stałe w dzieje Tarnowa. Osiedlają się w klasztorze przy kościele Matki Bożej Śnieżnej, wybudowanym z drewna przez Jana Amora z Tarnowa.


1465 – Przełożonym w tarnowskim klasztorze Bernardynów jest o. Szymon z Lipnicy (zmarł 18 VII 1482; beatyfikowany 1685; kanonizowany 3 VI 2007).


1468 – Rozpoczyna się budowa murowanego z cegły kościoła i klasztoru w miejsce dotychczasowych drewnianych, poza murami miasta. Motywem budowy był pietyzm fundatora, Jana Amora z Tarnowa: „Dla czci Bożej”.
 
 
1483 – Pożar zniszczył miasto.


1499 – Klasztor i kościół oraz przyległy teren zostały nadane na własność Bernardynom – franciszkańskiemu Zakonowi Braci Mniejszych.


Pod koniec XV w. – Jan Amor z Tarnowa otacza murem posesję bernardyńską. Rozbudowę prowadzi Antoni z Jarocina, brat zakonny.


1504 – Mieszczanie tarnowscy sprawili do kościoła gotyckie stalle, które wykonał warsztat snycerski z Wrocławia.


1512 – Mieszczanin Tarnowa Michał Gołda funduje wielki ołtarz.


1516 – Zaraza morowa opanowała Tarnów. W klasztorze zmarło 14 zakonników.


1572 – Epidemia nawiedziła Tarnów. W klasztorze zmarło 8 zakonników.


1574 – Do klasztoru w Tarnowie przeniesiono nowicjat z Krakowa (nowicjat jest to czas przygotowania na stały pobyt w zakonie, trwający jeden rok. W czasie jego trwania kandydat do zakonu zapoznaje się z zasadami życia zakonnego).


1608 – Od tego roku okresowo mieściły się w tarnowskim klasztorze studia dla młodych zakonników na różnych poziomach (studium humanistyczne, bursa dla chłopców oraz studium filozofii i teologii). Formacja – studium w klasztorze, świadczyło o wzorowym i dobrze zorganizowanym życiu zakonnym.


1614 – W Tarnowie wybuchł pożar. Na klasztorze spłonął dach.


1620 – „Lisowczycy” przejeżdżając przez Tarnów pozostawili w klasztorze dwie armaty.


1622 – Dżuma zaatakowała Tarnów. W klasztorze nikt nie umarł.


1644 – Konfraternie św. Anny i św. Franciszka zorganizowały pielgrzymkę do Kalwarii (Zebrzydowskiej) w celu „obchodzenia kaplic”.


1653 – Morowe powietrze zdziesiątkowało mieszkańców Tarnowa.


1654 – W podziemiach klasztoru od strony południowej wybudowano kaplicę „Więzienie Pana Jezusa”, w której umieszczono obraz „Pana Jezusa Cierpiącego i Matki Bożej Bolesnej”.


1655 – Wojska szwedzkie wkroczyły do Polski. W Tarnowie splądrowały klasztor i zabrały zdeponowane w nim kosztowności okolicznej szlachty.


1671 – Od północnej strony nawy kościelnej dobudowano kaplicę poświęconą Niepokalanemu Poczęciu NMP – Patronki Zakonu Franciszkańskiego.


1703 – Nad kaplicą „Więzienie Chrystusa” dobudowano kaplicę zwaną „Pretorium Piłata”, w której umieszczono figurę Chrystusa „Ecce Homo”.


1705 – Dżuma kolejny raz nawiedziła Tarnów. W klasztorze zmarli wszyscy zakonnicy (15 osób).


1742 – Od uderzenia pioruna zapaliła się wieża kościelna.


1743 – Wybuchł częściowy pożar miasta. Ogień rozprzestrzenił się w dzielnicy żydowskiej. Klasztor został ocalony.


1772 – Aneksja południowych ziem Polski przez Austrię. Dekretem władzy cesarskiej kościół i klasztor Bernardynów w Tarnowie poddano pod zarząd komisarzowi biskupiemu rezydującemu we Lwowie. Majątek klasztorny przeszedł na skarb państwa. Utworzono tzw. Fundusz Religijny, z którego wypłacano środki na utrzymanie klasztoru i kościoła.


1782-1785 - W związku z tworzącą się nową diecezją w Tarnowie, w klasztorze zamieszkał biskup nominat, ks. Jan Duvall, wraz z konsystorzem.


1785 – Klasztor dołączono do nowoutworzonej prowincji zakonnej w Galicji.
 

1789 – Klasztor został skasowany przez cesarza Józefa II Habsburga, dekretem z dnia 20 maja tegoż roku.


1789 – 5 sierpnia, dekretem tychże samych władz Bernardyni przejmują klasztor po Bernardynkach.


1794 – Odrzucono plany adaptacyjne zabranych klasztorów na seminarium duchowne dla nowoutworzonej diecezji w Tarnowie (plany opracował Franciszek von Grottger). Klasztor zajęło wojsko austriackie, a w kościele urządzono prochownię.


1809 i 1815 – Pożary częściowo zniszczyły kościół i budynki klasztorne.


1823-1825 – Dokonana została gruntowna przebudowa kościoła i klasztoru. Po zlikwidowaniu dwóch skrzydeł klasztoru (wschodniego i zachodniego) przeprowadzono ulicę (obecnie dalszy ciąg ul. Bernardyńskiej nr 19 i nr 24). Budynki przeznaczono na siedziby sądu i więzienia.


1930-1960 – W przebudowanym budynku kościelnym urządzono biura magistratu miejskiego.
 
 
1996 – Parter dawnego prezbiterium przekazano na własność Kościołowi Polsko-Narodowemu na użytek religijny.


KOŚCIÓŁ I KLASZTOR PO BERNARDYNKACH



1550 – Jan Amor Tarnowski, właściciel Tarnowa, buduje drewniany klasztor, do którego sprowadza siostry Bernardynki z Krakowa.


1630 – Odbudowano klasztor zniszczony przez pożar w 1614 r.


1655 – Klasztor zostaje zniszczony przez wojska szwedzkie, a siostry zakonne zmuszone są zamieszkać na mieście.


1680 – Ukończono budowę klasztoru murowanego na co wskazuje data na sosrębie (bierzmie) w refektarzu klasztornym: „AD. 1680 IN IULIO”.


1747 – Książę Janusz Aleksander Sanguszko wydaje zgodę na wykorzystanie materiału rozbiórkowego z zamku tarnowskiego na budowę kościoła.


1752-1776 – Trwa budowa obecnego kościoła murowanego.


1781 – Dekretem z dnia 12 grudnia tegoż roku, podpisanym przez cesarza Józefa II Habsburga, skasowano kościół i klasztor Bernardynek. W dwa lata później siostry Bernardynki opuściły klasztor.


BERNARDYNI W „NOWYM” KOŚCIELE I KLASZTORZE
 


1789 – 5 sierpnia z polecenia władz zaborczych Bernardyni przejmują kościół i klasztor po Bernardynkach.
 

1809 i 1815 - Pożary częściowo zniszczyły obie budowle kościelne.
 
 
1816-1825 - Następuje adaptacja kościoła do nowych potrzeb duszpasterskich. Dotychczasowa świątynia dla zakonnic zostaje dostosowana dla wiernych.


1826 – Biskup Tarnowski umieścił w klasztorze ostatni kurs seminaryjny kleryków tzw. pastoralistów (15 osób)


1827 – Biskup Tomasz Grzegorz Ziegler konsekruje kościół pw. „Podwyższenia św. Krzyża”.


1882 – Po wielu latach „zastoju” gospodarczego wszczęto prace przy renowacji kościoła i klasztoru. Wstawiono nowe organy do kościoła oraz przygotowano materiał na pokrycie blachą kościoła i klasztoru.

 
1889-1897 - Kontynuacja prac przy wyposażeniu kościoła. Wykonano polichromię w całym kościele (Alojzy Gucwa 1895). Przerobiono i odnowiono ołtarze, ambonę, ławki w prezbiterium. Przywrócono do czci – po odnowieniu – obraz Pana Jezusa Cierpiącego. Dokonano wiele znaczących zmian w kruchcie kościoła, a także w klasztorze i zabudowaniach gospodarczych.

 
1909-1913 - W dwóch ołtarzach bocznych zrobiono wnęki, do których sprowadzono figury Serca Jezusowego i Matki Bożej Niepokalanej z Groeden z Tyrolu. W kruchcie umieszczono figurę Matki Bożej Loretańskiej oraz ołtarz z obrazem Pana Jezusa Cierpiącego z dawnej kaplicy "Więzienie Chrystusa".
 

1913 – Zaprowadzono instalację wodociągową.


1918 – Założono instalację elektryczną w kościele i klasztorze.


1951 – Udostępniono wiernym korytarz klasztorny ciągnący się wzdłuż kościoła. Dorobiono schody prowadzące z kościoła na korytarz. We wnęce na schodach umieszczono figurę Matki Bożej Loretańskiej - przenosząc ją z kruchty. Pomieszczenie „skarbczyk” od strony północnej prezbiterium przerobiono na kaplicę, w której umieszczono ołtarz z obrazem Pana Jezusa Cierpiącego i Matki Bożej Bolesnej. W prześwicie nad ołtarzem umieszczono witraż Miłosierdzia Bożego - według wzoru „Jezu, ufam Tobie”.


1954 – Wprowadzono nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy.


1960 – Wprowadzono Wieczystą Adorację Najświętszego Sakramentu.


1983 – Wymieniono posadzkę w kościele i zakrystii.


1985 – W kościele wymieniono ławki. W kruchcie wymieniono posadzkę oraz wstawiono krzesła.


1995 – Dach kościoła pokryto blachą miedzianą.


1999-2005 - Kościół i klasztor poddano całościowej gruntownej renowacji. W całym kościele odnowiono polichromię. Zakonserwowano i wyzłocono ambonę i wszystkie ołtarze. W kaplicy dokonano gruntownej renowacji i konserwacji ołtarza i obrazu Pana Jezusa Cierpiącego i Matki Bożej Bolesnej, a także ołtarzyka „tryptyku” w krużganku kościelnym. Wymieniono system grzewczy oraz okna i drzwi w klasztorze.


2006-2007 – Wybudowano nową „kuchnię dla ubogich”, jako pomnik wdzięczności za kanonizację św. Szymona z Lipnicy.


2009 - Klasztor świętuje Jubileusz 550-lecia nieprzerwanej obecności i działalności Bernardynów w Tarnowie.


2009–2010 - Renowacja - przebudowa muru ogrodzeniowego okalającego posesję klasztorną od ul. Franciszkańskiej.


2010 - Gruntowny remont organów przez firmę Mirosława Jakubowskiego z Włocławka.


2010 - Założono monitoring w kościele.


2010-2011 - Odnowiono meble w zakrystii.